قصیده غزل عشکگ مثل الورد

قصیده غزل

کلمات الشاعر سید موسی ابومهدی

حبیبی من یــمر علی طرواک

استلذ ابجیتک وانتسم واغفه

یامحله کلامک اوریحت اشفاک

احله من ذوق العـسل وصفه

من تجینی او تگــعد اگبالی

ابملامح شوفتک ارتاح وادفه

تنسینی اجروحی وکل عذاب

من اتلامس اچفــوفک الترفه

من احضـنک وابوسک وشمک

احس کل نار البگــلبی تطفه

واذا تبعد اصـیر بغیابک علیل

ومن تگرب علی المرض یشفه

ولو تبـــعد اظل اسنین احوم

مثل الطــیر لو بعد عن ولفه

ابلیاک صرت اتمنه لحضه الموت

شیفید الورد لوعن مایه یجفه

تلچم اجـــروح بیه من اجفاک

وکل جــرح یولد الـف طفله

صرت ضعف نای ویعزف ابنوح

وابلحن العزف تاخذنی خطفه

بقیت اکتب شعرواوصف بیک

جمالک ایحیر الناس بل وصفه

متعذب لیل ونهار من الفراگ

مثل نورس صایب سهم چتفه

متروسه عیونی من حبک اهوای

کل هذه الترس بعینی ماکفه

الله،اشگد حبک لذیذ وبی شوگ

شمحله عشگک مثل الورد لطفه

حبیبی راح اگلک هذه آخر کلام

اریدک تعیش ابروحی وماتجفه

برچسبها: سیدموسی ابومهدی

+ نوشته شده توسط sayedmosa در سه شنبه دهم مرداد ۱۳۹۶ و ساعت 15:41 |